| Naivasha is een middelgrote stad zo'n 80 km. ten westen van Nairobi. Ook hier wordt men geregeld geconfronteerd met de problemen rondom aids. Veel kinderen blijven alleen achter, nadat hun ouders aan aids zijn gestorven. Velen zwerven daarna op straat en hebben geen thuis meer. Nu is er in Naivasha een groep vrouwen, die vanuit hun parochie deze straatkinderen probeert op te vangen. Tijdens het bezoek van een bestuursdelegatie in januari 2005 aan de projecten in Kenia en Uganda werden zij door hun chauffeur op deze vrouwengroep gewezen. De chauffeur woont namelijk in Naivasha en zijn vrouw maakt deel uit van de genoemde groep vrouwen. |
 |
| Eén van die kindertjes voor wie we het doen... |
| Voor de opvang van de kinderen gebruikten de vrouwen tot en met 2007 enkele bijgebouwen van de kerk. Eind 2007 is er dankzij Engelse sponsoren een nieuw onderkomen in gebruik genomen. Eén van de vrouwen, die dit werk leiden is sociaal werkster. Zij vertelde hoe de situatie was op dat moment. Op dat ogenblik waren er 18 meisjes en 14 jongens. Deze 32 kinderen komen allen uit de omgeving van Naivasha en hun leeftijd loopt van 2 tot 13 jaar. Overdag gaan de meeste kinderen naar school. Na school worden ze hier opgevangen. Ze krijgen avondeten en slapen hier 's nachts. De jongens hebben daarvoor een eigen ruimte. 's Nachts slaapt er een 'matrone', de moederfiguur, bij de kinderen. Bij deze groep werken drie matrones, vrijwilligers. Als dat mogelijk is mogen de kinderen in de vakantie minstens een week naar familie. Binnen de vrouwengroep, het comité, wordt elk kind met zijn/haar geschiedenis besproken. Bij de opname wordt er geen onderscheid gemaakt. Ook HIV-geïnfecteerde kinderen kunnen hier terecht. Er komen nog steeds meer kinderen bij en het einde is nog niet in zicht. De vorige pastoor van de parochie is erg betrokken bij dit weeshuis. De vrouwen stimuleren elkaar onderling. En het comité probeert steeds meer mensen te interesseren voor hun werk. Onze bestuursdelegatie heeft het bezoek met gemengde gevoelens ondergaan. Machteloos aan de ene kant t.a.v. deze kinderen, die al zoveel hebben moeten meemaken. Wij hebben andere weeshuizen gezien. Daar was al een structuur opgebouwd. Daar had men al een vriendelijke omgeving, een echt thuis kunnen realiseren. En dat kon je zien aan de kinderen. Ze waren opgewekt en straalden vooral weer een zekere harmonie uit. En dat hebben de straatkinderen in Naivasha ook zo broodnodig. Bewondering voor de groep vrouwen, die zo maar midden in deze problematiek springen, van de grond af aan zijn begonnen en alles aangrijpen om dit werk goed op te pakken. |
| Hulp Aan ons als bestuur de vraag of en hoe wij hier hulp kunnen bieden. Als je naar de kinderen kijkt, zou je zeggen, dat juist deze kinderen, die net van de straat komen onze hulp hard nodig hebben. Hun leven begint zich nu een heel klein beetje binnen een structuur en orde af te spelen. De ontheemdheid is nog van hun gezicht af te lezen. Bij met name de oudere kinderen is dat duidelijk waar te nemen. De groep vrouwen, die sinds 2003, hun schouders onder dit project zet om zoveel mogelijk straatkinderen op te kunnen vangen, verdient ruimschoots onze hulp. Er moet hier nog veel van de grond komen. Er zal veel overlegd moeten worden, plannen gemaakt, prioriteiten gesteld om langzamerhand een echt thuis op te bouwen voor de kinderen Op verzoek van het bestuur van onze stichting heeft de leiding van de vrouwengroep een uitgebreide rapportage met financiële onderbouwing opgestuurd. Hieruit blijkt, dat de groep op een verstandige en professionele wijze bezig is, maar dat de financiële basis, voornamelijk bijdragen van parochieleden, erg smal is. Daarom heeft ons bestuur besloten deze groep een jaarlijkse bijdrage van €2000 toe te kennen. Dit is een bedrag, waarmee men ter plekke veel kan doen. Gehoopt wordt, dat daarmee dit belangrijke werk verder kan worden uitgebouwd en dat het de vrijwilligsters motiveert. |