De maatschappelijke zorg voor de Turkana's In Marigat bevindt zich het St. Francis Centrum, een missiepost waar de zustergemeenschap verschillende activiteiten voor de Turkana's ontplooit.

De, voor hun begrippen, prachtige school midden in het Turkana-kamp.

Op een kale hete vlakte in een vluchtelingenkamp wonen ongeveer 2.500 Turkana's even buiten het dorp Marigat. Zover je kunt zien, en nog verder, staan her en der schamele hutjes en een aantal golfplaten huisjes. De vrouwen en kinderen zien er op hun eigen terrein bestoft en armoedig uit. Sanitair noch elektriciteit is aanwezig. Onverwacht nieuws over dit project is begin april 2005 per brief van Zr. Medrine gekomen. Zij heeft de leiding over het maatschappelijk werk bij de Turkana's. Ze schrijft: "Overal had ik hulp gezocht. Toen heb ik contact gehad met de Belgium Technical Coöperation, een organisatie, die zich bezig houdt met het oppompen van water in deze streek." Hoewel het kamp van de Turkana's niet tot hun doelgroep behoorde, heeft de Coöperatie er voor gezorgd, dat er een gat werd geboord en een handpomp werd geïnstalleerd. Het is nu niet meer nodig kilometers te moeten lopen om uit een vervuilde rivier water te halen. Behalve het gemak, vooral van groot belang voor de vele ouderen, is de hygiënische situatie en daarmee de gezondheid van de mensen belangrijk vooruitgegaan Zr. Medrine: "Het is heel bijzonder de aanwezigheid van water te ervaren. Er zijn zelfs mensen, die nog niet kunnen geloven, dat dit vlak voor hun ogen is gebeurd". Om aan de voorwaarden van de werkwijze van de Coöperatie te voldoen, moest er een commissie in het leven worden geroepen om dit project te begeleiden. Zr. Medrine: "Ik ben toch heel blij u te kunnen meedelen, dat wij nu een krachtdadige commissie hebben, die de ontwikkeling in het kamp bevordert en dat we een hechte samenwerking hebben opgebouwd om de samenleving te verbeteren en mentaliteitsverandering ten goede te kunnen keren". Wel vermeldt Zr. Medrine: "Om te komen tot voldoende watervoorziening is er aanzienlijk meer nodig. Wij denken b.v. aan een elektrische pomp of een soortgelijke installatie, alsook aan het bouwen van voorraadtanks ten einde genoeg water tegelijkertijd te kunnen verschaffen aan een zeer dichtbevolkte gemeenschap van meer dan 2.500 mensen". Inmiddels is er ook een elektrische pomp geplaatst, de elektriciteit wordt opgewekt met een zonnepaneel. Het opgepompte drinkwater wordt verzameld in een grote tank. Het geheel is afgeschermd met een omheining.

Buiten deze omheining is een tapkraan aangebracht, waaruit de bevolking tegen een geringe vergoeding water kan tappen.

De hutjes waarin de Turkana's meestal wonen zien er vaak armoedig uit. Alles wat voor handen is wordt gebruikt om de hut zo goed mogelijk regen- en zanddicht te maken. Oude lappen, stukken plastic en blik worden gebruikt om de hut te overdekken. De stichting heeft in 2003 een achttal golfplaten huisjes laten zetten. De gereformeerde jeugd uit Loppersum heeft van 2005 tot en met 2007 met acties geld bijeen gebracht voor nog eens 11 huisjes. Door toedoen van de zusters werden ze toegewezen aan mensen, die geen huis hadden en/of niemand hadden om voor ze te zorgen. De huidige bewoners zijn eigenaar geworden. Zo is er een groep van acht jongens, die in aanmerking kwam voor zo'n huisje. Deze jongens hebben geen familie meer en hebben nu een onderkomen in een gezamenlijk huisje. Oudere mensen kregen een dubbele woning. Naast hen kwamen jonge mensen te wonen, die eventuele zorg voor de oude mensen op zich kunnen nemen. Elke maandag komen een aantal Turkana's, de allerarmsten onder hen, naar het hoofdgebouw van de missiepost. Ze ontvangen daar hun wekelijkse basisvoedselpakket. Dit pakket bevat o.a. bonen, rijst, olie en zeep voor een hele week en wordt bekostigd door onze stichting. De hele morgen is er dan aanloop en tegen de middag zitten er ongeveer 40 mensen, meest ouderen en jonge vrouwen met hun kleine kinderen. Sarah, een Turkanavrouw is hier een goede kracht. Ze helpt met het uitdelen van de pakketten en het verzorgen van de kinderen. Bovendien treedt ze op als tolk, omdat de oudere mensen alleen de Turkanataal spreken. Tevens is er een kookgelegenheid, waar het eten voor de (schoolgaande) kinderen wordt bereid. Hier, in deze omgeving, merk je hoe het vele werk neerkomt op de vrouwen en wel in de meest primitieve omstandigheden: de vrouw zorgt voor de kinderen ze zorgt voor het eten ze sprokkelt hout voor het kookvuurtje ze haalt water ze doet de was als er al een stukje land is, bewerkt zij dat stukje grond ze zet de hut in elkaar De mannen daarentegen hangen vaak rond, zitten wat te praten of samen te drinken van hun eigen brouwsel. De toekomst van een kind in een arm land hangt voor een belangrijk deel af van de mogelijkheid tot onderwijs. De stichting zorgt ervoor dat een 20-tal kinderen een vooropleiding kan volgen. Deze al wat oudere kinderen hebben door omstandigheden nog geen onderwijs gehad. Op deze manier kunnen ze op hun eigen niveau gemiste kansen inhalen. Er is een basisschool in de buurt, maar deze is te klein geworden, zodat 's morgens de ene helft van de kinderen naar school gaat en 's middags de andere helft. Met steun van de regering hoopt men binnenkort op het Turkanaterrein een nieuwe basisschool te openen. Het gebouw, dat er al staat, moet nu eerst worden geregistreerd. Pas daarna kunnen de klassen worden aangebracht. Hierbij worden ze gesteund door de overheid, maar er zal ook veel hulp van buiten af nodig zijn. Onderwijs biedt de mogelijkheid tot ontwikkeling van deze arme bevolkingsgroep en kan de broodnodige veranderingen in gang zetten

Turkana's Marigat